Wandelen in een warm bad Je leeft niet voor jezelf, leerde Jan Hielema uit Moerkapelle als kind van zijn ouders. En dus doet hij heel zijn leven al vrijwilligerswerk, sinds kort als begeleider van wandelingen. We mogen het van Jan geen wandeltochten noemen. “Te veel eer.” Elke woensdag wordt er onder de vlag van organisatie ‘Camino, centrum voor léven met kanker’, vier tot vijf kilometer gewandeld in Nieuwerkerk aan den IJssel. “Veel meer zit er voor sommigen ook niet in, want het zijn mensen die kanker hebben of hadden. Of, zoals ik, iemand met een partner met die ziekte.” Juist dat verklaart het succes van de wandelingen. En de koffie achteraf en regelmatig een lunch. “We zijn een hechte groep. Begrijpen elkaar. Elke woensdag weer is het alsof je in een warm bad glijdt. We vertrekken om vijf over tien. Eigenlijk tien uur, maar één lid is steevast vijf minuten te laat. Dus daar wachtenwe netjes op.” stukjes en haalt er ook nog eens geld mee op voor goede doelen. “Tegenwoordig heb ik pijn, maar als je dat aanvaardt – dan valt het best mee.” Al wandelend komt alles goed Lange wandeltochten leverden Ruud Bruggeman uit Zoetermeer wijze levenslessen op. “Alles komt altijd goed.” Ruud (81) hoorde in 1997 een presentatie van een pelgrim die naar Santiago in Spanje was gelopen. “Dat wil ik ook”, beseftehij. “Hetwerdendemooistedriemaandenvanmijn leven. Een mens moet elke dag van alles, al wandelend valt dat allemaal weg. En dan al die mooie ontmoetingen die je hebt! Ik ontdekte dat de meeste mensen erg aardig zijn, dat alles altijd goed komt en dat er veel is om dankbaar voor te zijn. Ik ben ziek, maar de meeste organen en lichaamsdelen doen het nog prima.” Ruud wandelde ook van Estland naar Bretagne, naar Rome, Istanbul, Bosnië en nog wat andere plaatsen in Europa. Tegenwoordig hakt hij lange tochten inwekelijkse Jan Hielema glijdt “elke woensdag in een warm bad”. Ruud Bruggeman: “Een mens moet van alles, al wandelend valt dat allemaal weg”. 11
RkJQdWJsaXNoZXIy NTc0OTk=